5 shkurt, mëngjes – Roli i Atit
O i krishterë, a e ke vënë vallë besimin te Njeriu Jezu Krisht? Vallë, a i ke zënë besë vetëm Atij? Dhe a je bashkuar me Të? Atëherë, beso që je bashkuar me Perëndinë e qiellit. Meqenëse je vëllai i Njeriut Jezu Krisht dhe ke përbashkësi intime me Të, në këtë mënyrë je i lidhur edhe me Perëndinë Të përjetshmin dhe “I Lashti i ditëve” është Ati dhe Miku yt.
4 shkurt, mbrëmje – Qyteti i strehimit
E gjitha kjo është një tablo e rrugës për te Jezu Krishti. Nuk është rruga gjarpëruese e ligjit; nuk ka të bëjë me zbatimin e kësaj, asaj apo tjetrës rregull; në fakt, është një rrugë e drejtë: “Beso dhe jeto!”. Është një rrugë kaq e vështirë sa asnjë njeri, që e mban veten për të drejtë, nuk mund të ecë mbi të, por aq e lehtë, sa çdo mëkatar, i cili e di që është i tillë, përmes saj mund të gjejë udhën për në qiell. Me të mbërritur në rrethinat e qytetit, personi që kërkonte strehim, ishte i sigurt; nuk i duhej që të ishte përtej mureve—sepse vetë periferitë i ofronin mbrojtje të mjaftueshme.
4 shkurt, mëngjes – Dashuria e pafund e Perëndisë për ne
Besimtar, hidhe vështrimin pas në gjithë përvojën tënde dhe mendo për mënyrën se si Zoti Perëndia yt të ka udhëhequr nëpër shkretëtirë dhe se si të ka ushqyer dhe mbathur ditë për ditë—se si është përmbajtur përpara sjelljes sate të keqe—se si i ka duruar të gjitha murmurimat e tua dhe të gjitha ëndjet e tua për tenxheret me mish të Egjiptit—se si e ka çarë shkëmbin e Tij për të siguruar ujë për ty dhe se si të ka ushqyer me manën që zbriti nga qielli. Mendo se si hiri i Tij ka qenë i mjaftueshëm për ty në të gjitha andrallat e tua—se si gjaku i Tij është bërë falje për ty në të gjitha mëkatet e tua—se si shkopi dhe thupra e Tij të kanë ngushëlluar.
3 shkurt, mbrëmje – Dëshira jonë për miqësi me Krishtin
Ku ndodhet hija e atij shkëmbi? Pse të mos pushoj poshtë tij? “Pse vallë duhet të jem si një grua e mbuluar me vel pranë kopeve të shokëve të tu?” (shiko v. 7). Ti ke shokë apo jo? Pse të mos jem edhe unë njëri prej tyre? Satani më thotë se nuk jam i denjë; por unë gjithmonë kam qenë i padenjë, e megjithatë, Ti më ke dashur që përpara fillimit të kohërave; çka do të thotë që padenjësia ime nuk mund të jetë më një pengesë për të pasur përbashkësi me Ty tani.
3 shkurt, mëngjes – Borxhli ndaj atributeve të Perëndisë
Duke qenë se jemi krijesa të Perëndisë, ne të gjithë i jemi borxhlinj Atij, për t’iu bindur me gjithë qenien, shpirtin dhe forcën tonë. Meqë i kemi shkelur urdhërimet e Tij, dhe, në fakt, të gjithë i kemi shkelur ato, i jemi borxhlinj drejtësisë së Tij dhe i detyrohemi Atij një shumë të pallogaritshme, të cilën nuk jemi në gjendje që ta shlyejmë.
2 shkurt, mbrëmje – Planet e përjetshme të Perëndisë
Besëlidhja përshkruhet gjithmonë si e përjetshme, dhe Jezusi, pala e dytë në të, është që nga përjetësia. Ai e dha dorën si garanci në një besëlidhje të shenjtë shumë kohë përpara se të xixëllonin të parët yje, dhe pikërisht në Të, të zgjedhurit u caktuan për jetë të përjetshme. Kështu u krijua një bashkim i një besëlidhje shumë të bekuar mes Birit të Perëndisë dhe popullit të Tij të zgjedhur, e cila do të mbetet si themeli i sigurisë së tyre, edhe kur koha të mos jetë më.
2 shkurt, mëngjes – Dhurata e mahnitshme e faljes
Besimtarët e feve thjesht tradicionale nuk arrijnë ta kuptojnë dot, se përse gëzohemi kaq shumë, që të gjitha mëkatet na janë falur në emër të Krishtit. Veprat, lutjet dhe ritet fetare nuk u falin atyre asgjë më shumë sesa një ngushëllim të mangët; dhe nuk është për t’u habitur që ata nuk ndiejnë paqe, sepse po shpërfillin të vetmin shpëtim të madh dhe po përpiqen ta sigurojnë faljen e mëkateve pa derdhur gjak.
1 shkurt, mbrëmje – Fol për dashurinë e mrekullueshme të Jezusit
Dashuria jote më tërhoqi në shkretëtirë, ku më zhveshi dhe më bëri të ndieja fajin e mëkatit tim dhe peshën e paudhësisë sime. Dashuria jote më foli butësisht kur isha më i trazuar se kurrë—“Eja tek unë, dhe unë do të të jap çlodhje.” Oh, sa e pakrahasueshme ishte dashuria Jote kur i lave mëkatet e mia në një çast dhe bëre që shpirti im i fëlliqur, i cili ishte i kuq si gjaku, për shkak të natyrës sime të lindur mëkatare, dhe i zi sterrë për shkak të fëlliqësisë së shkeljeve të mia, të bëhet i bardhë si bora e pashkelur dhe i pastër si leshi më i mirë!
1 shkurt, mëngjes – Fëmija i falur i Perëndisë
Besimtar, a e mban mend ditën kur zinxhirët e tu u këputën dhe ranë poshtë? A e mban mend vendin ku Jezusi të takoi dhe të tha: “Të kam dashur me një dashuri të përjetshme… I fshiva shkeljet e tua si një re e dendur dhe mëkatet e tua si një mjegullinë; asnjë prej tyre nuk do të përmendet kundër teje”?
31 janar, mbrëmje – Ritmi i udhëtimit tuaj frymëror
Sa gjë e bekuar është të presësh në Zotin me anë të besimit! Shpirti vrapon pa u lodhur dhe ecën pa u rraskapitur në rrugën e besimit. Krishti Jezus është udha e jetës dhe udha e Tij është një shteg i drejtë, një rrugë e këndshme dhe një xhade e përshtatshme për këmbët e lëshuara dhe gjunjët e dobët të mëkatarëve fërgëllues. A po eci në këtë rrugë apo jam duke gjurmuar një udhë të ngjashme me ato që mund të më premtojnë dredhitë e klerit ose metafizika?