10 shkurt, mëngjes – Më e vështirë të jesh i nginjur sesa i uritur
Të dish të jesh i nginjur është një mësim hyjnor, sepse edhe izraelitët ishin dikur të ngopur, por zemërimi i Zotit u ndez mbi ta, tek ishin ende duke mbllaçitur ushqimin. Ka pasur shumë nga ata që i kanë kërkuar mëshirë, në mënyrë që të kënaqnin epshet e zemrave të tyre. Plotësia e bukës ka sjellë shpesh plotësinë e gjakut, dhe kjo ka çuar në shthurjen e shpirtit.
9 shkurt, mbrëmje – Armatosuni kundër tundimit
Le të lutet çdo i krishterë, që të mos i bjerë për pjesë një përballje e tillë. Shpëtimtari ynë, i cili e kishte provuar në kurrizin e vet se ç’ishte tundimi, i bëri thirrje me ngulm dishepujve të tij: “Lutuni, që të mos bini në tundim.”
Mirëpo, edhe sikur të bëjmë atë që duhet, do të tundohemi prapëseprapë, prandaj duhet lutja: “Na shpëto nga i ligu.” Perëndia kishte një Bir të pamëkatë, por nuk ka asnjë bir pa tundime. Ashtu si shkëndijat që fluturojnë lart, edhe njeriu natyror ka lindur për telashe, dhe e njëjta gjë mund të thuhet edhe për të krishterin në raport me tundimin. Duhet të jemi gjithmonë vigjilentë ndaj Satanit, sepse, porsi një hajdut, ai nuk të jep asnjë shenjë se kur të afrohet.
9 shkurt, mëngjes – Të ecësh si i pamend?
Mëso nga Davidi dhe mos bëj asnjë hap pa Perëndinë! I krishterë, përdore Zotin si busullën tënde nëse do të gjesh rrugën për te shtegu i detyrës; lëre levën e timonit në dorën e të Plotfuqishmit nëse do që ta nxjerrësh anijen tënde nga tallazet e errëta përmes së cilave po lundron! Sa shkëmbinjve do t’iu ishim shmangur po ta kishim lënë Atin tonë të merrte timonin; sa cekëtina a rëra thithëse do të kishim evituar nëse do ta kishim lënë vullnetin e Tij sovran, të zgjidhte itinerarin e të komandonte!
8 shkurt, mbrëmje – A është mposhtur mëkati brenda teje?
Aty ku Krishti kryen një vepër shpëtimi, e përmbys Satanin nga froni dhe nuk do të lejojë që ai të ketë më pushtet mbi atë shpirt. Nuk ka se si të jetë i krishterë i vërtetë njeriu, në trupin vdekatar të të cilit mbretëron mëkati. Mëkati do të jetë në ne—ai nuk mund të çrrënjoset plotësisht, derisa shpirti të hyjë në lavdi, por ai kurrë nuk do të ketë pushtet.
8 shkurt, mëngjes – Do t’i vësh emrin Jezus
Mirëpo, nëse ka një emër më të ëmbël se çdo emër tjetër në veshin e besimtarit, ai është emri i Jezusit. Jezus! Ky është emri që i bën harpat e parajsës të shpërthejnë në tinguj e muzikë. Jezus, jeta e të gjitha gëzimeve tona! Nëse ka ndonjë emër më tërheqës dhe më të vyer mbi gjithë të tjerët, është pikërisht ky emër. Ai është melodia e psalmeve tona. Shumë prej himneve tona fillojnë me këtë emër dhe të pakta janë ato himne, kuptohet ato himne që kanë vlerë, që mbyllen pa e përmendur atë. Ai është shuma e përgjithshme e të gjitha kënaqësive. Është muzika që tingëllojnë kambanat e parajsës, një këngë brenda fjalës, një oqean për intelektin, një oratorio e pashoqe në dy rrokje, një antologji e halelujave të përjetësisë në pesë gërma.
7 shkurt, mbrëmje – “Ngjituni këtu lart!”
Nuk po na thërrasin që të zbresim poshtë në varr, por që të ngjitemi lart në qiej. Shpirtrat tanë të lindur prej së larti duhet të digjen për ajrin e vendlindjes së tyre. E megjithatë, ftesa qiellore duhet t’i nënshtrohet pritjes së durueshme. Perëndia ynë e di më së miri se kur të na thërrasë: “Ngjituni këtu lart!”. Ne kurrë nuk duhet ta kemi dëshirën për ta afruar kohën e nisjes sonë.
7 shkurt, mëngjes – Udhëtimi ynë i fundit
Udhëtimi i vdekjes mund të jetë i errët, por ne mund t’i bëjmë ballë sypatrembur, duke e ditur që Perëndia është me ne tek ecim nëpër luginën e hijes së vdekjes, dhe prandaj nuk kemi pse të druajmë asnjë të keqe. Vërtet do ta lëmë gjithçka që kemi njohur dhe dashur këtu poshtë, por do të shkojmë te shtëpia e Atit tonë—te vatra atërore ku është Jezusi—në atë qytet mbretëror, në “qytetin, që ka themelet, mjeshtër dhe ndërtues i të cilit është Perëndia” (Hebrenjve 11:10). Kjo do të jetë shpërngulja jonë e fundit, për të jetuar përjetësisht me Atë që duam, në mesin e popullit të Tij, në praninë e Perëndisë.
6 shkurt, mbrëmje – Lutuni me gëzim për të tjerët
Prandaj, ndërsa kërkesat për veten tonë do të pranohen, përgjërimet tona për të tjerë, duke pasur brenda tyre më shumë nga frytet e Frymës—më shumë dashuri, më shumë besim, më shumë ndjenja vëllazërore—përmes meritave të vyera të Jezusit do të kthehen në flijimin më të ëmbël, që mund t’i dhurojmë Perëndisë. Sërish, kini parasysh që lutja ndërmjetësuese është jashtëzakonisht e fuqishme [ngadhënjimtare]. Çfarë mrekullish ka bërë ajo! Fjala e Perëndisë gëlon me veprat e saj të mrekullueshme.
6 shkurt, mëngjes – Sa lutje?
Mbaj mend, fëmijë i Perëndisë, askund tjetër dhe kurrë më parë nuk ke mundur të marrësh diçka për shpirtin tënd! E gjithë buka që ka ngrënë shpirti yt, ka zbritur poshtë nga qielli dhe i gjithë uji që ka pirë ai, ka rrjedhur nga shkëmbi i gjallë—Zoti Jezu Krisht. Shpirti yt nuk është pasuruar kurrë në vetvete; ai ka qenë gjithmonë nën varësinë e furnizimit të përditshëm të Perëndisë; dhe rrjedhimisht, lutjet e tua janë ngjitur në qiell për një varg të panumërt mëshirash frymërore. Nevojat e tua ishin të panumërueshme, prandaj, edhe rastet e plotësimit të tyre kanë qenë pafundësisht të shumta, dhe lutjet e tua kanë qenë po aq të larmishme, sa të panumërta kanë qenë edhe mëshirat.
5 shkurt, mbrëmje – Komunikim i vazhdueshëm
Prandaj, le ta nxëmë mësimin që na përcjell kjo frazë e zakonshme në lidhje me Të. Shijofshim edhe ne një përbashkësi të heshtur me Atin, në mënyrë që t’i përgjigjemi Atij shpesh, dhe megjithëse miqtë tanë nuk e dinë se më kë po flasim, ne do t’i përgjigjemi atij zëri të fshehtë, të cilin ata nuk e dëgjojnë, por që veshët tanë, duke qenë të hapur nga Fryma e Perëndisë, e njohin me gëzim.