15 shkurt, mëngjes – Atij i qoftë lavdia
Parajsa do të jetë e mbushur plot me lavdërimin e pareshtur të Jezusit. Përjetësi! Vitet e tua të panumërta do të ndjekin njëri-tjetrin në amshim, prandaj, për jetë e mot “Atij i qoftë lavdia”. Vallë, a nuk është Ai “prift përjetë, sipas rendit të Melkisedekut”? “Atij i qoftë lavdia.” Vallë, a nuk është Mbreti i amshuar—Mbreti i mbretërve dhe Zoti i zotërve, Ati i përjetshëm? “Atij i qoftë lavdia, tani dhe përjetë.” Lavdërimet e Tij nuk do të pushojnë kurrë.
14 shkurt, mbrëmje – Besimi yt të shpëtoi
Mjerimi duhet që ta vendosë gjithmonë veten përpara mëshirës. Po ta kishte njohur dashurinë e zemrës së Jezusit, ajo do të kishte thënë: “Thjesht duhet që vetëm të dal aty ku Ai mund të më shohë—gjithëdijshmëria e Tij do t’ia paraqesë rastin tim dhe dashuria e Tij do të më shërojë sa hap e mbyll sytë.”
14 shkurt, mëngjes – Gjithçka që na nevojitet sot
Kjo është gjithçka që duhet të presim; dëshira për më shumë se kaq do të ishte mosmirënjohje. Nëse Ati nuk na jep më shumë, duhet të jemi të kënaqur me racionin e Tij të përditshëm. Edhe ne jemi porsi Jehojakini; kemi një racion të sigurt, një racion që na jepet nga mbreti, një racion të hirshëm dhe një racion të përhershëm. Sigurisht që këtu ka vend për të shprehur mirënjohjen tonë.
13 shkurt, mbrëmje – Privilegjet e mëshirës
Ti që dikur nuk mund ta shihje fytyrën e Atit tënd, tashmë mundesh. Ti as që mund të flisje dot me Të; por tani mund t’i afrohesh Atij me guxim. Dikur frika e ferrit ishte mbi ty; por tani nuk e ke më këtë frikë, sepse, a mund të ketë dënim për të pafajshmin? Ai që beson, nuk është nën dënim dhe nuk mund të ndëshkohet.
13 shkurt, mëngjes – Fëmijë të Perëndisë tanimë
“Të dashur, tani jemi bij të Perëndisë.” Kjo frazë lexohet lehtë, por është më e vështirë për t’u kuptuar me zemër. Si ndihet zemra jote këtë mëngjes? Vallë, a mos je zhytur shumë thellë në trishtim? A mos ngrihet vallë prishja si një dallgë brenda shpirtit tënd dhe a mos të duket hiri si një shkëndijë e gjorë e shtypur nën këmbë? Vallë, a është gati duke t’u mekur besimi? Mos ki frikë, nuk duhet të jetosh duke u mbështetur as në virtytet dhe as në ndjenjat e tua: duhet që thjesht të jetosh me besim në Krishtin!
12 shkurt, mbrëmje – A e njohim Atë?
A njihet prania e Tij ashtu siç duhet? Ne nuk mund t’ia kontrollojmë dot veprën; Ai është sovran në gjithë veprimet e Tij. Mirëpo, a jemi aq sa duhet të etshëm për ta fituar ndihmën e Tij, ose aq sa duhet syçelë, për të mos e trishtuar Atë, saqë Ai ta tërheqë ndihmën e Tij? Pa Të nuk mund të bëjmë asgjë, por në sajë të energjisë së Tij të plotfuqishme mund të arrijmë rezultatet më të jashtëzakonshme: gjithçka varet nga shfaqja ose fshehja e fuqisë së Tij.
12 shkurt, mëngjes – Ngushëllim në sprovë
Çfarë bekimi është që, atëherë kur prekim fundin, ngushëllimet e Frymës na ngrenë lart e më lart! Një nga arsyet është se sprovat krijojnë më shumë hapësirë për ngushëllimin. Zemrat e mëdha janë fryti i vuajtjeve të mëdha. Beli i vuajtjes gërmon thellë e më thellë në rezervuarin e rehatisë dhe bën më shumë vend për ngushëllimin. Perëndia vjen në zemrën tonë dhe, duke e gjetur të mbushur plot, nis të shkatërrojë ato gjëra ku ne gjejmë ngushëllim, dhe ta zbrazë atë prej tyre; kështu ka më shumë vend për hirin. Sa më shumë që të përulet një njeri, aq më tepër ngushëllim do të ketë përherë, sepse kështu është më i mirëpërgatitur për ta marrë atë.
11 shkurt, mbrëmje – Kthehu te dashuria jote e parë
Atëherë zemra jonë u mbush me lule të sapoçelura. Shpresa, dashuria, paqja dhe durimi hodhën shtat mbi tokë; dhe kopshti i shpirtit u zbukurua me zymbylin e pendimit, luleborën e shenjtërisë së pastër, krokëllin e besimit të artë dhe narcisin e dashurisë së parë.
11 shkurt, mëngjes – Imitoje Jezusin
Një i krishterë duhet të jetë si Krishti në guximin e tij. Mos të të vijë kurrë turp për krishterimin tënd; besimi yt nuk do të ta nxijë kurrë faqen: por ama ki kujdes që kurrë mos t’ia nxish ti faqen atij! Ji sikur Jezusi, trim kreshnik për Perëndinë tënd!
10 shkurt, mbrëmje – Unë të kam shpenguar
Le të ndalet shikimi ynë i gëzueshëm te VEPRA E JASHTËZAKONSHME e mëshirës hyjnore—“i fshiva”. Vetë Perëndia del në skenë dhe, me zemërgjerësi hyjnore, në vend që të shfryjë zemërimin, zbulon hirin e Tij. Ai përnjëherësh dhe përgjithmonë e çrrënjos të keqen në mënyrë të efektshme, jo duke e larguar renë, por duke e zhbërë atë njëherë e përgjithmonë. Nuk mbetet më asnjë mëkat mbi njeriun e shfajësuar, sepse vepra e madhe e kryqit i ka fshirë përjetësisht shkeljet e tij. Në majë të kodrës së Kalvarit u përmbush plotësisht dhe në mënyrë të efektshme vepra e madhe, me anë të së cilës, mëkati i gjithë të zgjedhurve u asgjësua një herë e përgjithmonë.