20 shkurt, mëngjes – Shko më së pari te Perëndia
Ti nuk mund ta kishe mbushur atë me gëzim, por Zoti e ka bërë këtë gjë: “Perëndia i gjithë ngushëllimit” (2 e Korintasve 1:3). Nuk ka balsam në Galaad, por balsam ka te Perëndia. Nuk ka mjek në mes krijesave, por Krijuesi është Yahweh-Rophi. Është e mrekullueshme se si një fjalë e ëmbël e Zotit krijon këngë të tëra për të krishterët. Një fjalë e Perëndisë është si një copë ari, ndërsa i krishteri është arpunuesi dhe mund ta përpunojë atë premtim për javë të tëra.
19 shkurt, mbrëmje – Fundi i monopoleve frymërore
Mik i dashur, sa pak e njeh potencialin që ke brenda vetes! Ti mund t’i flasësh një fjalë të vetme një fëmije dhe në atë fëmijë mund të jetë duke dremitur një zemër fisnike, e cila do ta zgjojë kishën e krishterë në vitet që do të vijnë. Andrea kishte vetëm dy talente e megjithatë, ai gjeti Pjetrin. Shko edhe ti dhe bëj si ai!
19 shkurt, mëngjes – Pararendësja e mëshirës
Kur për të parën herë gjetët paqe përmes gjakut të kryqit, ju kishit qenë duke u lutur shumë dhe duke ndërmjetësuar me zell pranë Perëndisë, që t’ju hiqte dyshimet dhe t’ju çlironte nga mundimet tuaja. Siguria juaj ishte fryti i lutjeve tuaja. Sa herë që jeni përshkuar nga gëzime të mëdha marramendëse, e keni ndier si detyrim që t’i konsideroni ato si përgjigje të lutjeve tuaja. Pas çdo çlirimi mbresëlënës nga vështirësi të mëdha dhe ndihmave të fuqishme tek jeni përballur me rreziqe kërcënuese, ju keni qenë në gjendje të thoni: “Unë e kërkova Zotin, dhe ai m’u përgjigj dhe më çliroi nga të gjitha tmerret e mia” (Psalmi 34:4).
18 shkurt, mbrëmje – Rrëfeja mëkatet e tua Perëndisë
Natyrisht, ata që Krishti i ka larë me gjakun e Tij të shtrenjtë, nuk kanë pse ta bëjnë rrëfimin e tyre të mëkateve përpara Perëndisë Gjykatës, si keqbërës apo kriminelë, sepse Krishti i ka fshirë një herë e mirë mëkatet e tyre në kuptimin ligjor të fjalës. Pra, ata nuk qëndrojnë më në bankën e të akuzuarve, por janë pranuar një herë e përgjithmonë në Shumë të Dashurin.
18 shkurt, mëngjes – Përse kaloj sprova?
Shpesh Perëndia na privon nga rehatia dhe privilegjet tona, me qëllim që të na bëjë të krishterë më të mirë. Ai nuk i stërvit ushtarët e Tij në shatorre të rehatshme e luksoze, por i kalit ata duke i larguar prej tyre dhe i bërë që të ndërmarrin marshime të gjata dhe shërbime të vështira. Ai i bën ata të kapërcejnë përrenj, të notojnë nëpër lumenj, të ngjisin male dhe të marshojnë për kilometra të tërë, duke mbajtur mbi shpinë çanta të rënda të mbushura plot dhimbje. E po mirë, o i krishterë, a nuk është ky një shpjegim i mirë për vështirësitë që po kalon? A nuk është Zoti duke nxjerrë në pah virtytet e tua dhe a nuk po i rrit ato? A nuk është vallë kjo arsyeja se përse po grindet me ty?
17 shkurt, mbrëmje – ZOTI ishte aty
Shenjtorët janë trashëgimia e Perëndisë. Ai gjendet në mes tyre dhe do t’i mbrojë të Vetët. Ç’ngushëllim të madh na jep kjo siguri në mes të luftës dhe trazirave tona frymërore! Na kundërshtojnë vazhdimisht e megjithatë ruhemi përjetësisht! Sa të shpeshta janë shigjetat e Satanit, të cilat bien mbi besimin tonë! Mirëpo, besimi ynë i reziston fuqisë së shigjetave të zjarrta të ferrit. Ato jo vetëm që kthehen mbrapsht, por edhe shuhen mbi shqytën e besimit, sepse “aty ishte ZOTI”.
17 shkurt, mëngjes – Të banosh në praninë e Perëndisë
Nuk ka një test më të mirë të gjendjes së një njeriu, sesa rrjedha e zakonshme e jetës së tij dhe sesa banesa e shpirtit të tij. Mbase Isakut i kishte lënë mbresa të pashlyeshme ndërhyrja hyjnore, që kishte përjetuar Hagari, dhe kjo gjë i ngjalli një nderim të veçantë për atë vend. Po ashtu, emri mistik i vendit e bëri që ta donte, ndërsa përsiatjet e tij mbrëmje për mbrëmje në buzë të pusit bënë që ai të mësohej me atë vend. Gjithashtu, takimi i tij me Rebekën atje e kishte bërë shpirtin e tij që të ndihej si në shtëpinë e vet në atë vend. Mirëpo, më e mira nga të gjitha, fakti që aty ai shijoi përbashkësi me Perëndinë e gjallë, e kishte bërë Isakun që ta zgjidhte atë tokë të shenjtë si banesën e tij.
16 shkurt, mbrëmje – Mos e harro Frymën e Shenjtë
Të gjitha veprat e Tij janë të mira në shkallën më sipërore: Ai na sjell në mendje mendime të mira, na nxit për vepra të mira, na zbulon të vërteta të mira, zbaton premtime të mira, na ndihmon në arritje të mira dhe na çon drejt rezultateve të mira. Në mbarë botën nuk ekziston asnjë e mirë frymërore, e cila nuk e ka Atë për autorin dhe mbështetësin e saj, dhe vetë parajsa do t’i detyrohet veprës së Tij për karakterin e përsosur të banorëve të saj të shpenguar. Ai është i mirë në funksionin e Tij. Qoftë si Ngushëllues, Mësues, Udhëheqës, Shenjtërues, Rigjallërues apo Ndërmjetësues, Ai e përmbush mirë funksionin e Tij dhe çdo vepër e Tij ka në thelb të saj më të mirën e mundshme për kishën e Perëndisë.
16 shkurt, mëngjes – Universiteti i Kënaqjes
Këto fjalë na tregojnë se kënaqja nuk është një prirje e natyrshme e njeriut. Barërat e këqija rriten shpejt. Lakmia, pakënaqësia dhe të folurit nëpër dhëmbë janë po aq të natyrshme për njeriun, sa janë gjembat për tokën. Neve nuk na duhet të mbjellim gjembaçë dhe driza; ata dalin mjaft natyrshëm, për shkak se i përkasin tokës. Po kështu, ne nuk kemi nevojë t’i mësojmë njerëzit se si të ankohen; për ta të ankuarit është një gjë kaq e natyrshme, sa e mësojnë vetë edhe pa mësues.
15 shkurt, mbrëmje – Gëzoje Atë me dashurinë tënde
Dhe kush janë ata që kanë privilegjin ta gëzojnë Shpëtimtarin tonë? Kisha e Tij—populli i Tij. Vallë, a është e mundur kjo? Është Ai që na gëzon ne, por si mund ta gëzojmë ne Atë? Me dashurinë tonë. Ne mendojmë se sa e ftohtë dhe sa e dobët është dashuria jonë, dhe, mjerisht, ne duhet ta pranojmë se e tillë është, por megjithatë ajo është shumë e ëmbël për Krishtin.