2 mars, mëngjes – Urtësi në luftë
Të gjitha këto mjete të ndryshme mund të jenë të dobishme për t’i vrarë filistenjtë; veglat e mprehta japin goditje vdekjeprurëse, dhe kur vjen puna për ta vrarë armikun, nuk nevojitet elegancë, por efektshmëri. Duke përdorur çdo çast, me kohë ose pa kohë; çdo pjesëz aftësie e mësuar ose e lindur; çdo mundësi, e favorshme ose jo, sepse armiqtë tanë janë të shumtë dhe forcat tona janë pakta në numër.
1 mars, mbrëmje – Vlera e paçmueshme e Jezusit
Besimtar, në mungesë të Zotit tënd, a nuk të është dukur begatia më e jashtëzakonshme si një zi e thekshme buke? Dielli ndriçonte, por Jezusi e kishte fshehur fytyrën dhe e gjithë bota të dukej e zezë, apo sikur kishte rënë nata. Duke qenë se ylli më i ndritshëm i mëngjesit ishte zhdukur, asnjë yll tjetër nuk mund të të jepte as edhe një rreze të vogël drite. Çfarë shkretëtire vajtuese është kjo botë pa Zotin tonë! Sikur vetëm njëherë të na fshihet, lulet e kopshtit tonë vyshken; frytet tona të shijshme kalben; zogjtë e pushojnë këngën e tyre, ndërsa një stuhi i përmbys shpresat tona. Edhe sikur të mblidhen të gjithë qirinjtë e kësaj toke, ata nuk mund të shndrisin dot dritë dielli nëse Dielli i Drejtësisë është eklipsuar. Ai është shpirti i shpirtit tonë, drita e dritës sonë dhe jeta e jetës sonë.
1 mars, mëngjes – Mjetet e shenjtërimit
A nuk ia nënshtroi përulësisht veten, nusja e vargut tonë, qortimeve të Të Dashurit të saj, duke iu përgjëruar Atij që t’i dërgonte hirin e Tij në njëfarë forme dhe pa vendosur asnjë kusht për mënyrën e veçantë në të cilën ai duhej të vinte? A nuk u ndie ajo, ashtu si edhe ne, tej mase e lodhur nga qetësia e vdekur dhe e frikshme, aq sa u dogj nga dëshira për ndonjë vizitë që do ta nxiste atë për të vepruar? E megjithatë, ajo dëshiron edhe jugën e ngrohtë të ngushëllimit, buzëqeshjet e dashurisë hyjnore dhe gëzimin e pranisë së Shpenguesit. Të gjitha këto janë shpesh tepër të efektshme për të gjallëruar jetën tonë të plogët. Ajo dëshiron njërën nga të dyja ose të dyja së bashku, me qëllim që të mund ta kënaqë Të Dashurin e saj me aromat e kopshtit të vet. Ajo nuk mund ta durojë dot të jetë e pafrytshme, po ashtu edhe ne.
28 shkurt, mbrëmje – Mëshirat e pafundme të Perëndisë
I dashur lexues, edhe ti ke nevoja të përditshme dhe për shkak se ato vijnë njëra pas tjetrës, mund të të zërë frika se ena e miellit do të boshatiset dhe qypi i vajit do të shterojë një ditë. Ji i sigurt se një gjë e tillë nuk do të të ndodhë, siç thotë edhe Fjala e Perëndisë. Ndonëse secila ditë sjell me vete vështirësinë e saj, ajo mbart edhe ndihmën për të. Edhe sikur të jetoje më gjatë se Methuselahu, madje edhe sikur nevojat e tua të ishin më të shumta sesa rëra e bregdetit, prapëseprapë, hiri dhe mëshira e Perëndisë do të mjaftonin për të gjitha nevojat e tua dhe kurrë nuk do ta njihje ngushticën.
28 shkurt, mëngjes – Nga vjen shpresa jote?
Zoti im asnjëherë nuk pushon së i mbajturi premtimet e Tij, madje kur ato ia sjellim përpara fronit të Tij, Ai nuk i kthen kurrë mbrapsht pa u dhënë përgjigje. Për këtë arsye, do të pres vetëm përpara derës së Tij, sepse Ai përherë e hap me dorën e hirit të Tij zemërgjerë. Pikërisht tani do të kthehem sërish tek Ai.
27 shkurt, mbrëmje – Dashuri e përjetshme nga ditët e përjetësisë
Zoti Jezus kishte plane për popullin e Tij, si përfaqësuesi i tyre përpara fronit të Perëndisë, shumë kohë më parë sesa ata të dilnin në skenën e historisë. Qysh “nga kohërat e lashta”, Ai nënshkroi kontratën me Atin e Tij, sipas së cilës, Ai do ta paguante gjakun me gjak, vuajtjen me vuajtje, agoninë me agoni dhe vdekjen me vdekje në emër të njerëzve të Tij. Qysh nga “ditët e përjetësisë”, Ai e dha Veten pa asnjë ankesë.
27 shkurt, mëngjes – Streha jonë e qetë
Asnjë ndryshim nuk e prek lidhjen e të krishterit me Perëndinë. Ai mund të jetë sot i pasur e nesër i varfër; ai mund të jetë sot i sëmurë e nesër shëndoshë e mirë; ai mund të jetë i lumtur sot dhe i trishtuar nesër—por asgjë nuk ndryshon për sa i takon marrëdhënies së tij me Perëndinë. Në qoftë se Ai më donte dje, Ai më do edhe sot.
26 shkurt, mbrëmje – Asgjë tjetër përveç mëkatit
Sa shumë i ngushëllon vargu në fjalë mëkatarët që janë ngritur nga gjumi: vetë rrethana që u shkaktoi kaq e kaq shkurajim, është kthyer këtu në një shenjë dhe simptomë të një gjendjeje shpresëdhënëse! Hapja e themeleve është hapi i parë kur bëhet një ndërtim—një ndjesi tërësore për mëkatin është një nga veprat e para të hirit në zemër. Mëkatarët lebrosë, të vetëdijshëm për gjendjen e tyre, duhet të marrin zemër nga vargu dhe të paraqiten ashtu siç janë përpara Zotit Jezus.
26 shkurt, mëngjes – Vepra e Perëndisë në shpëtim
A ushqehem me Fjalën? Ajo Fjalë nuk do të ishte ushqim për mua, po të mos e kishte bërë Zoti ushqim për shpirtin tim dhe po të mos më ndihmonte Ai, që të ushqehesha me të. A jetoj unë falë bukës që bie nga qielli? Çfarë është ajo bukë, përveçse vetë Jezu Krishti i trupëzuar, trupin dhe gjakun e të cilit unë e ha dhe e pi? A jam duke marrë vazhdimisht furnizime të reja fuqie? Ku e gjej forcën time? Ndihma ime vjen nga kodrat e qiellit: pa Jezusin nuk mund të bëj asgjë.
25 shkurt, mbrëmje – Pasoja e mosbindjes
I krishterë, mos luaj rolin e Jonës, nëse nuk do që të të vërtiten mbi kokë të gjitha dallgët dhe shkulmet! Me kalimin e kohës do ta kuptosh se është më e vështirë t’i shmangesh punës dhe vullnetit të Perëndisë, sesa t’u nënshtrohesh atyre menjëherë. Jona e humbi kohën e tij, sepse në fund të fundit iu desh të shkonte në Ninive. Vështirë se mund të luftohet me Perëndinë, prandaj, le të dorëzohemi përpara Tij pa humbur kohë!