31 mars, mbrëmje – Përzëri mendimet mëkatare
Largohuni, ju o zogj të ligj e grabitqarë! Mos e prekni flijimin! Ajo përballoi zhegun e verës, vesën e natës dhe shiun, në qiell të hapur dhe e vetmuar. Gjumi u arratis nga sytë e saj të përlotur: zemra e saj sa nuk pëlciste, ndaj nuk mund të dremiste. Shiko se sa shumë i donte fëmijët e saj! Nëse Ritspaha mund të duronte kaq shumë, si mund të heqim dorë që në të parën vështirësi apo sprovë të vogël vallë? A jemi kaq burracakë sa të mos e përballojmë vuajtjen me Zotin tonë? Ajo largoi madje edhe kafshët e egra, duke vepruar me një guxim të rrallë; vallë, a nuk do të jemi gati të ndeshemi me çdo armik për hir të Jezusit? Fëmijët e saj ishin vrarë nga duar të huaja, e megjithatë, ajo qau edhe vigjiloi mbi ta.
31 mars, mëngjes – Qaj për dhimbjen e Tij
Ti që beson në Jezusin, a mundesh vallë ta vështrosh Atë pa derdhur lotë, tek qëndron para teje, Ai, pasqyra e dashurisë vetëmohuese? Ai ishte njëherësh i dëlirë si zambaku në pafajësi dhe i kuq si trëndafili me ngjyrën e purpurt të gjakut të Tij. Tek e ndiejmë shërimin e bekuar e të sigurt që vurratat e Tij e kanë sjellë në ne, a nuk tretet vallë zemra jonë menjëherë nga dashuria dhe dhimbja? Nëse e kemi dashur ndonjëherë Zotin tonë Jezus, duhet ta ndiejmë me siguri atë ndjenjë dashurie të digjet brenda zemrave tona tani.
30 mars, mbrëmje – Mbaji sytë te kryqi
Shumë i dashur, kështu ndiheshe edhe ti dikur! Mjaftonte një varg nga Shkrimi, një kërcënim, një e prekur e purtekës së vuajtjeve dhe ti shkoje te këmbët e Atit duke qarë: “Bëmë të ditur pse grindesh me mua.” A janë gjërat ende ashtu? A mos je vallë i kënaqur ta ndjekësh Jezusin nga larg? A mos vallë nuk të vë më në merak përbashkësia e ndërprerë me Krishtin? Si ta bën zemra vallë që Shumë i Dashuri yt shkon andej, ndërsa ti vjen këtej, duke ecur në një drejtim të kundërt me Të? Si mundet vallë të rrijë e qetë zemra jote kur mëkatet e tua kanë ngritur një mur ndarës mes teje dhe Perëndisë?
30 mars, mëngjes – Jezusi, Këshilltari ynë
Zoti ynë Jezus u përfshi midis keqbërësve, me qëllim që ata t’i ndienin zemrat e tyre të tërhiqeshin drejt Tij. E kush mund të ketë frikë nga dikush, emri i të cilit është në të njëjtën listë me ne? Me siguri që mund të paraqitemi me guxim përpara Tij dhe t’ia rrëfejmë fajet tona. Ai që u numërua midis nesh, nuk mund të na dënojë. A nuk u shënua Ai vallë në listën e keqbërësve, me qëllim që emrat tanë të shkruheshin në pergamenën e purpurt të shenjtorëve? Ai ishte i shenjtë dhe u shënua midis të shenjtëve; ne ishim fajtorë dhe u përfshimë midis fajtorëve. Ai e heq emrin e Tij nga ajo listë dhe e vë në këtë aktakuzë të zezë, ndërsa emrat tanë hiqen nga aktakuza dhe vendosen në pergamenën e pranimit, sepse ka ndodhur një ndërrim i plotë vendesh midis Jezusit dhe popullit të Tij.
29 mars, mbrëmje – Vonesa e lutjeve të parealizuara
Kështu, shenjtorët e vërtetë kanë vazhduar të presin me durim pa marrë përgjigje, jo sepse lutjet e tyre nuk ishin të zjarrta, as sepse nuk ishin të pranuara, por sepse kështu i pëlqeu Atij që është Sovrani, i cili jep sipas dëshirës së Tij. Në qoftë se dëshiron të na e provojë durimin, a nuk do të bëjë Ai vallë ashtu si do me fëmijët e Vet? Lypësit nuk duhet të kenë të drejtë zgjedhjeje për sa i përket vendit, kohës apo formës.
29 mars, mëngjes – Ai mësoi bindjen në ato që vuajti
Mirëpo, ka një mendim shumë ngushëllues për sa i përket faktit që Krishti “u bë i përsosur” përmes vuajtjes, pra, që Ai solidarizohet plotësisht me ne. Ai nuk është një kryeprift “që nuk mund të vuajë bashkë me dobësitë tona” (Hebrenjve 4:15). Në këtë solidarësi të Krishtit, ne gjejmë një fuqi mbështetëse. Një nga martirët e hershëm tha: “Unë mund të përballoj gjithçka, sepse edhe Jezusi vuajti dhe Ai vuan në mua tani. Ai solidarizohet me mua dhe kjo më bën të fortë.” Besimtar, kapu fort pas këtij mendimi sa herë që bie në vuajtje, dhe forcohu në të tek ecën në hapat e Jezusit! Mbështetu fort në solidarësinë e Tij dhe kujtoji vetes se vuajtja është një gjë për t’u nderuar—të vuash për Krishtin është lavdi. Apostujt u ngazëllyen, sepse u konsideruan të denjë të vuanin [për Zotin e tyre]. Dijeni se hiri që Zoti do të na japë për të vuajtur për Krishtin dhe me Krishtin, është i barabartë me nderimin që Ai ka për ne.
28 mars, mbrëmje – Temjani i lavdërimit Tënd
Sa i paçmueshëm duhet të jetë Jezusi, përderisa arrin t’i japë vlerë hiçit që jemi ne! Sa e këndshme duhet të jetë aroma e Tij, përderisa arrin të largojë kutërbimin tonë të ndyrë! Sa fuqi të madhe pastruese duhet të ketë gjaku i Tij, përderisa arrin të heqë një mëkat të tillë si yni! Dhe sa lavdi ka në drejtësinë e Tij, përderisa na bën ne, krijesat e hedhura poshtë, të pranuara në Shumë të Dashurin!
28 mars, mëngjes – Kjo është dashuri!
Dashuria e Krishtit e tejkalon gjithë njohjen njerëzore për sa i përket ëmbëlsisë, plotësisë, madhështisë dhe besnikërisë së saj. E ku mund t’i gjejmë vallë fjalët të cilat mund ta përshkruajnë dashurinë e Tij të pashoqe e të pakrahasueshme për bijtë e njerëzve? Është kaq e paanë dhe e pafund sa, ashtu si dallëndyshja që vetëm sa prek sipërfaqen e ujit, pa u zhytur në thellësitë e tij, edhe të gjitha fjalët përshkruese vetëm sa e prekin sipërfaqen, pa mundur t’i eksplorojnë dot thellësitë e pamatshme që gjenden poshtë saj. Ka të drejtë poeti kur thotë: “O dashuri, abis i pafund!”.
27 mars, mbrëmje – Konsideratë e lartë për Krishtin
Kjo është rruga mbretërore drejt ngushëllimit. Po mendove vetëm për mëkatin tënd, do të zhytesh në dëshpërim; por pasja e konsideratës së lartë për Krishtin do të të çojë drejt limanit të paqes. “Mëkatet e mia janë të shumta, por ja, sa mirë, Krishti nuk e ka fare të vështirë të më pastrojë prej së gjithave. Pesha e fajit tim më shtyp ashtu si këmba e gjigantit e shtyp një krimb, por për Të nuk është më e rëndë se një grimcë rëre, sepse e ka mbartur një herë të tijin mallkim mbi trupin e Vet në drurin e kryqit. Për Jezusin nuk do të jetë një gjë e madhe të më japë faljen e plotë të mëkateve, megjithëse për mua do të jetë një bekim i pamasë ta marr atë.” Gruaja e hap deri në fund shpirtin e saj nevojtar, duke pritur gjëra të mëdha nga Jezusi, dhe Ai e mbush atë me dashurinë e Tij.
27 mars, mëngjes – A do ta braktisësh?
O Perëndi, mos lejo që të tregohem edhe unë i marrë! Hiri hyjnor mund ta kthejë edhe më burracakun në një trim. Kandili që bën tym, mund të digjet me dritë të ndritshme përmbi altar, nëse ky është vullneti i Perëndisë. Madje edhe këta apostuj, të cilët ishin të druajtur si lepuj, u kthyen në luanë të vërtetë kur Fryma kishte zbritur mbi ta, dhe i njëjti Frymë e Shenjtë mund ta bëjë shpirtin tim mjeran aq të guximshëm, sa ta rrëfejë Zotin tim dhe ta dëshmojë të vërtetën e Tij. Çfarë trishtimi duhet ta ketë zënë Shpëtimtarin tek i pa miqtë e Tij të silleshin kaq pabesisht! Ky ishte një përbërës tjetër i hidhur në kupën e tij; por ajo kupë është pirë deri në fund; dhe mos i shtofsha asnjë pikë tjetër asaj!