5 prill, mbrëmje – Kripa e vërtetë e përulësisë
Përkuluni nëse doni të ngjiteni në qiell! A nuk është thënë vallë për Jezusin: “Ai, që zbriti, është po ai, që edhe u ngjit” (Efesianëve 4:10)? Ashtu si Ai duhet të bësh edhe ti. Duhet të rritesh në përulësi, që të ngjitesh lart; sepse përbashkësinë më të ëmbël me qiellin do ta shijojnë veç shpirtrat e përulur dhe vetëm ata. Perëndia nuk do t’ia mohojë asnjë bekim një shpirti plotësisht të përulur. “Lum skamësit në frymë, sepse e tyre është mbretëria e qiejve” (Mateu 5:3), me gjithë pasuritë dhe thesaret e saj. Tërë thesaret e Perëndisë do të jenë në dispozicion të shpirtit që është mjaftueshëm i përulur, sa të jetë në gjendje që t’i pranojë ato pa u bërë krenar për shkak të tyre.
5 prill, mëngjes – Kryqi yt
Po ashtu, mos harro se nuk po e mban vetëm këtë kryq! Disa mendojnë se Simoni mbajti vetëm njërën anë dhe jo të gjithë kryqin. Ka shumë gjasa që kjo të jetë e vërtetë, dhe Krishti mund të ketë mbajtur pjesën më të rëndë, pikërisht aty ku bashkohen drurët, ndërsa Simoni të ketë mbajtur anën më të lehtë. Me siguri që kështu është edhe me ty, sepse ti mban vetëm pjesën më të lehtë të kryqit, ndërsa Krishti mbajti pjesën më të rëndë të tij.
4 prill, mbrëmje – Një bëmë ngjitjeje
E ku mund ta gjejmë një kosë më të mirë për t’i prerë ata, sesa te përbashkësia me Perëndinë dhe te gjërat e mbretërisë? Ka vise të ulëta në botë, të cilat janë vatrat e sëmundjeve. Doktorët shpesh u sugjerojnë pacientëve të tyre që të shkojnë në male, ku mund të thithin ajrin e pastër dhe të freskët. Duke ia vënë veshin një këshille të tillë, banorët e luginave i lënë banesat e tyre mes kënetave dhe mjegullave sëmundjeshkaktuese, për të thithur ajrin ripërtëritës majë kodrave.
4 prill, mëngjes – Përse je i frikësuar?
Ti që po vajton për shkak të mëkatit dhe shthurjes së lindur, dije se asnjë nga mëkatet e tua nuk mund të të dënojë. Ti ke mësuar si ta urresh mëkatin; por ke mësuar gjithashtu se ai mëkat nuk është më i yti, sepse u vendos mbi kokën e Krishtit. Pozita jote nuk varet më prej teje—pozita jote është në Krishtin. Pranimi yt nuk është në veten tënde, por në Zotin tënd; madje je po aq i pranuar nga Perëndia sot, me gjithë mëkatshmërinë tënde, sa do të jesh edhe kur të qëndrosh përpara fronit të Tij, i çliruar nga çdo prishje.
3 prill, mbrëmje – Një rrëfim i përulur
Ky rrëfim është pa rezerva; nuk ka fjalë që mund ta zbusë forcën e tij, apo rrokje për ta justifikuar atë. Ky rrëfim i thotë lamtumirë çdo pretendimi vetëdrejtësie. Kjo është deklarata e njerëzve që janë të ndërgjegjshëm për fajin e tyre—fajtorë me rrethana rënduese, fajtorë pa asnjë justifikim: ata mbajnë në duar armët e kryengritjes të bëra copash dhe vajtojnë: “Ne të gjithë endeshim si dele; secili prej nesh ndiqte rrugën e vet.”
3 prill, mëngjes – A e përfaqëson kryqi mëkatin tënd?
Ç’mësim nxjerrim këtu, duke e parë Zotin tonë të bekuar tek e çojnë drejt kryqit? A nuk e dallojmë vallë të vërtetën që u paratregua me anë të cjapit fajshlyes? Kujtoni se si kryeprifti e sillte cjapin fajshlyes dhe i vendoste duart mbi kokën e tij, duke rrëfyer mëkatet e popullit, me qëllim që ato mëkate të mund të transferoheshin nga populli dhe të vendoseshin mbi cjapin. Pastaj cjapi çohej në shkretëtirë, duke mbartur mëkatet e popullit, që edhe nëse do t’i kërkonin ato mëkate, nuk do të mund t’i gjenin dot.
2 prill, mbrëmje – Kërkoji premtimet
Lexues, pa t’ju pyesim një herë: a e bëni ju vallë vazhdimisht këtë lutje? Pa kujtohuni pak se i njëjti Krisht që na udhëzon të themi: “Bukën e përditshme na e jep sot”, së pari, na tregoi këtë kërkesë: “U shenjtëroftë emri Yt; ardhtë mbretëria Jote; u bëftë vullneti Yt në tokë ashtu si në qiell!”. Mos u lutni vetëm për mëkatet, nevojat, të metat dhe sprovat tuaja, por lërini lutjet që t’i ngjiten shkallës yjore, për të shkuar deri te Vetë Krishti! Dhe pastaj, tek i afroheni fronit të mëshirës të spërkatur me gjak, përsërisni pambarimisht këtë përgjërim: “Zot, zgjeroje mbretërinë e Birit Tënd të dashur!”
2 prill, mëngjes – I ngadalshëm në të folur
Heshtja e durueshme është përgjigjja më e mirë që mund t’i jepet një bote kundërshtimi mizor. Durimi në heshtje u përgjigjet disa pyetjeve njëqind herë më saktë dhe më qartë sesa gojëtaria më sublime. Apologjetët më të mirë të krishterimit në agimin e besimit tonë ishin pikërisht martirët e tij. Kudhra thyen një mori çekanësh, duke i duruar qetësisht goditjet e tyre. Vallë, a nuk dha Qengji i heshtur i Perëndisë një shembull madhështor urtësie? Aty ku çdo fjalë ishte një rast për një blasfemi të re, detyra e kërkonte që të mos i shtohej lëndë djegëse flakës së mëkatit. Gënjeshtari dhe hipokriti, i padenji dhe i poshtri, shumë shpejt do të ngatërrohen me vetë fjalët e tyre, dhe për pasojë, i vërteti mund të rrijë në heshtje, sepse tek heshtja qëndron urtia e tij.
1 prill, mbrëmje – Tani është koha
Lexues, nëse je ende i pashpëtuar, u haptë edhe zemra jote bashkë me zgjimin e gjithëmbarshëm të natyrës, për të marrë Zotin brenda saj. Çdo lule që po lulëzon, të kumton se ka ardhur koha të kërkosh Zotin; mos dil kundër natyrës, por le të bulëzojë e të lulëzojë zemra jote me dëshira të shenjta. Nëse më thua se gjaku i ngrohtë rinor vërshon nëpër venat e tua, atëherë të përgjërohem, falja Zotit vrullin tënd! Për mua vetë qe një lumturi e papërshkrueshme që u thirra qysh në rininë e hershme dhe çdo ditë i jam mirënjohës Zotit për këtë. Shpëtimi është i paçmueshëm kurdo që të ndodhë; por, oh, shpëtimi në moshë të re ka një vlerë të dyfishtë në të!
1 prill, mëngjes – Dashuri për Shpëtimtarin
Sa e guximshme është dashuria e saj! Ishte pikërisht përulësia e thellë ajo që e lejoi gruan mëkatare t’ia vajoste Jezusit këmbët me vaj erëkëndshëm—ishte dashuria e shtrenjtë ajo që e lejoi Marinë zemërbutë të ulej te këmbët e Jezusit dhe të mësonte prej Tij, por në këtë tablo shohim një dashuri të fortë dhe të zjarrtë, e cila synon prova edhe më bindëse dashurie dhe shenja më të ngushta përbashkësie. Esteri dridhej tek qëndronte në praninë e Asueros, por gruaja që shijon lirinë e gëzueshme të dashurisë së përsosur, nuk e njeh aspak frikën.