15 prill, mbrëmje – Të lartuar
Populli i Perëndisë ka nevojë që të lartësohet, sepse është i rëndë për nga natyra. Njerëzit e Perëndisë nuk kanë krahë, ose edhe nëse do të kishin, do të ishin si pëllumbi i mplakur që qëndron poshtë në oborr. Ata kanë nevojë për hirin hyjnor që t’u japë krahë të mbuluar me argjend dhe pendë të arta që shkëlqejnë. Për vetë natyrën e tyre, shkëndijat ngjiten lart, por shpirtrat mëkatarë të njerëzve bien poshtë e më poshtë.
15 prill, mëngjes – A të ka braktisur Ai?
Për sa na përket neve, në shumë raste, britma jonë diktohet nga mosbesimi ynë: ndërsa për Të, ajo ishte shpallja e një fakti të tmerrshëm, sepse Perëndia vërtet u largua prej Tij për njëfarë kohe. O ti shpirt i gjorë dhe i munduar, që dikur jetoje nën diellin e fytyrës së Perëndisë, por që tani dergjesh në terr, kujtoji vetes se, në fakt, Ai nuk të ka braktisur! Perëndia i mbuluar nga retë është i njëjti Perëndi që rrëzëllen fort me gjithë bukurinë e hirit të Tij. Mirëpo, duke qenë se edhe vetë mendimi se Ai na ka braktisur na shkakton agoni, sa më e madhe duhet të ketë qenë vuajtja e Shpëtimtarit tonë kur klithi: “Perëndia im, Perëndia im, pse më ke braktisur?”.
14 prill, mbrëmje – Të drejtit i del mirë…
Kur Perëndia përdor fjalët “do të”, dijeni se ato duhen kuptuar në kuptimin më të gjerë të mundshëm. Nga fillimi i vitit e deri në fund të tij, që kur bien hijet e para të muzgut e deri kur agon një ditë e re, të drejtit do t’i dalë mirë në çdo rast dhe situatë të mundshme. Atij i del kaq mirë, sa nuk besoj se ka ndonjë njeri tjetër, të cilit i shkojnë më mirë gjërat. Është i ushqyer mirë—ai ushqehet me mishin dhe gjakun e Jezusit; është i veshur mirë—ai vesh drejtësinë e Krishtit që i është llogaritur atij; ka një banesë të mirë—ai banon në Perëndinë; martesa e tij nuk ka të sharë—shpirti i tij është i lidhur në martesë me Krishtin; është i mirëfurnizuar—sepse Zoti është Bariu i tij; së fundi, i ka rënë një trashëgimi e mirë—sepse parajsa është trashëgimia e Tij. Të drejtit i del mirë—i del mirë për shkak të autoritetit hyjnor; kjo siguri ngushëlluese del nga goja e Perëndisë.
14 prill, mëngjes – Edhe përballë talljes
Tallja është gjithmonë e vështirë për t’u gëlltitur, por kur ndodhemi në një gjendje dhimbjeje të thellë, është kaq e pashpirt dhe mizore, sa na lëndon aty ku nuk mban më. Përfytyrojeni Shpëtimtarin të kryqëzuar, të munduar prej një ankthi që shkon përtej caqeve të përfytyrimit njerëzor! Dhe pastaj përfytyroni turmën laragane që e rrethon, të gjithë duke tundur kokën apo duke nxjerrë gjuhën me përbuzjen më të thellë për viktimën e gjorë që po vuan! Me siguri që duhet të ketë pasur diçka tjetër tek i Kryqëzuari, diçka që ata nuk mund ta dallonin dot, ose përndryshe, një turmë kaq e panumërt dhe e përzier nuk do ta kishte ‘nderuar’ Atë njëzëri me një përbuzje të tillë. A nuk ishte vallë e keqja që po rrëfente, pikërisht në çastin e ngadhënjimit të vet të dukshëm, se në fund të fundit, ajo nuk mund të bënte gjë tjetër veçse të tallej me mirësinë fitimtare që në atë kohë po mbretëronte mbi kryq?
13 prill, mbrëmje – Ai u bë mëkat
Besimtar, a e mban mend atë ditë të mrekullueshme kur për herë të parë more faljen përmes Jezusit, mëkatmbajtësit? A nuk mund ta bësh edhe ti një rrëfim të gëzueshëm dhe të bashkohesh me autorin, duke thënë: “Shpirti im e kujton me ëndje ditën e çlirimit. I ngarkuar me faj dhe plot me druajtje, e pashë Shpëtimtarin tim si Zëvendësuesin tim dhe e vendosa dorën time mbi Të—fillimisht me druajtje, por guximi m’u rrit dhe besimi m’u forcua, derisa e mbështeta shpirtin tim plotësisht mbi Të. Tani kam gëzim të pasosur në zemër, sepse e di që mëkatet e mia nuk më llogariten më, por janë vendosur mbi Të. Ashtu siç ndodhi me borxhet e udhëtarit të plagosur, Jezusi, ky Samaritan i mirë, ka thënë për gjithë mëkatshmërinë time të së ardhmes: ‘Vendose në llogarinë Time!’”.
13 prill, mëngjes – Pse një ‘qeskë mirre’?
Shumë i dashuri ynë krahasohet me një “qeskë”, edhe për shkak të larmisë, sepse në Krishtin nuk gjendet vetëm gjëja që na nevojitet për momentin, por “në të banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë” (Kolosianëve 2:9); tek Ai gjendet gjithçka që na nevojitet. Shqyrtojini aspektet e shumta të Jezusit dhe do të dalloni një larmi të mrekullueshme—Profet, Prift, Mbret, Bashkëshort, Shok dhe Bari. Këqyreni Atë në jetën, vdekjen, ringjalljen, ngjitjen dhe ardhjen e Tij të dytë; hulumtoni virtytin, zemërbutësinë, guximin, vetëmohimin, dashurinë, besnikërinë, të vërtetën dhe drejtësinë e Tij—në të gjitha këto gjëra, Ai është si një qeskë me gjëra të paçmueshme.
12 prill, mbrëmje – Kopshti i Mbretit
Pa hidhe vështrimin tutje drejt një kopshti tjetër të Mbretit, të cilin Ai e vadit me djersën e Tij të përgjakur—Gjetsemani, barishtet e hidhura të të cilit janë shumë më të ëmbla sesa frytet plot lëng të Edenit, për shpirtrat e rilindur. Në Gjetsemani u zhbë vepra e ligë e gjarprit, vepër e kopshtit të parë: aty, mallkimi u hoq nga toka dhe u mbart nga fara e premtuar e gruas. Shpirti im, mëso të meditosh për agoninë dhe vuajtjen e Krishtit; drejtohu për te kopshti i shtypëses së ullinjve, dhe vështroje Shpenguesin tënd të madh tek të shpëton nga gjendja jote e humbjes! Ky është kopshti i kopshteve; me të vërtetë, këtu shpirti mund të shohë fajin e mëkatit dhe fuqinë e dashurisë, dy pamje këto që ua kalojnë gjithë të tjerave.
12 prill, mëngjes – Një zemër e rënduar
Zoti ynë i bekuar përjetoi një fundosje dhe shkrirje të tmerrshme të shpirtit. “Fryma e njeriut mban sëmundjen e tij, por kush mund ta ngrejë një frymë të dërrmuar?” (Fjalët e Urta 18:14). Depresioni i thellë frymëror është më e dhimbshmja nga të gjitha sprovat; asgjë nuk mund të krahasohet me të. Nuk është habi që Shpëtimtari i përvuajtur i thërret Perëndisë së Tij: “Mos u largo nga unë”, sepse njeriu ka nevojë për Perëndinë e Tij më së shumti në ato kohë kur zemra shkrihet brenda tij, për shkak të peshës që rëndon mbi të.
11 prill, mbrëmje – Silli pikëllimet e tua dhe mëkatin tënd
Mësimi i posaçëm i këtij vargu është ky: ne duhet të shkojmë te Zoti me pikëllimet dhe mëkatet tona, duke pasur frymën e duhur. Vëreni se gjithçka që kërkon Davidi, në lidhje me pikëllimin e tij, është: “Shiko pikëllimin tim e ankthin tim”; por përgjërimi tjetër i tij është pafundësisht më i drejtpërdrejtë, më i përcaktuar, më i vendosur dhe më i qartë: “Fali të gjitha mëkatet e mia.”
11 prill, mëngjes – I shtypur dhe i thyer
Tek gjunjëzohemi përpara fronit të Shpëtimtarit tonë të ngritur lart, le ta kujtojmë me kujdes rrugën me anë të së cilës Ai e ktheu atë fron në një fron hiri për ne; le të pimë në frymë nga kupa e Tij, me qëllim që të forcohemi për orën tonë të vështirësisë kurdo që ajo të vijë. Çdo gjymtyrë e trupit të Tij fizik vuajti, dhe po kështu duhet të ndodhë edhe me trupin e Tij frymëror; ashtu siç doli trupi i Tij i pacenuar në fuqi dhe lavdi, prej të gjitha atyre dhimbjeve dhe vuajtjeve, në mënyrë të ngjashme, trupi i Tij mistik do të dalë nga furra pa mbajtur asnjë erë të djegure.