25 prill, mbrëmje – Hape derën
Prandaj, hapi dykanatësh dyert e shpirtit tënd! Ai do të vijë me atë dashuri që ti dëshiron me zjarr ta ndiesh; Ai do të vijë me atë gëzim që nuk mund ta ngjallësh dot vetë në frymën tënde të gjorë e të shkurajuar; Ai do të sjellë paqen, të cilën tani nuk e ke; Ai do të vijë me brokat e verës dhe mollët e ëmbla të dashurisë, dhe do të të gëzojë derisa të mos kesh asnjë sëmundje tjetër, përveç asaj të dashurisë ngadhënjimtare dhe hyjnore. Vetëm hapja derën Atij, shporri armiqtë e Tij dhe jepja Atij çelësat e zemrës sate, dhe Ai do të banojë aty për jetë e mot! Oh, ç’dashuri e mrekullueshme e cila sjell një mysafir të tillë, që të banojë në një zemër si kjo!
25 prill, mëngjes – Eja me mua
Ai më thërret me titullin e ëmbël “mikja ime” dhe më konsideron “të bukur”; pra, kjo është një arsye e mirë për t’u çuar. Nëse Ai më ka lartësuar dhe nëse mendon se jam tërheqëse, atëherë, si mund të qëndroj më gjatë në shatorret e ligësisë dhe të shkoj pas shoqërive të këqija? Ai më urdhëron: “Eja!”; gjithnjë e më larg nga çdo gjë egoiste, puthadore, mëkatare dhe e përbotshme. Po, Ai më thërret që t’i largohem kësaj bote në dukje fetare, e cila nuk e njeh Atë dhe nuk ushqen kurrfarë interesi për misterin e perëndishmërisë. “Eja!”, kjo fjalë nuk tingëllon fare ashpër në veshët e mi, sepse çfarë mund të më mbajë më gjatë në këtë shkretëtirë kotësie dhe mëkati?
24 prill, mbrëmje – Pranvera frymërore
O Zot, nëse pranvera nuk ka ardhur ende në zemrën time të akullt, të lutem Ty që ta bësh pranverë, sepse nuk mund të jetoj më as edhe një çast tjetër larg Teje! Oh, kur do t’i japësh fund vallë këtij dimri të gjatë e të zymtë? Eja, Frymë e Shenjtë, dhe përtërije shpirtin tim! Më gjallëro, më rimëkëmb dhe ki mëshirë për mua! Pikërisht sonte, të përgjërohem me zell, o Zot, që të tregosh mëshirë për shërbëtorin e Tënd dhe të më dërgosh një rizgjim të hareshëm të jetës frymërore!
24 prill, mëngjes – Ripërtërije besëlidhjen tënde
Mirëpo, përkushtimi ynë ndaj Perëndisë nuk duhet ripërtërirë vetëm në kohë të vështira, le të mos harrojmë ta bëjmë këtë edhe në kohë begatie! Nëse përballemi ndonjëherë me raste të cilat meritojnë të quhen “kurorëzime me mëshirë”, atëherë, me siguri që, nëse Ai na ka kurorëzuar, duhet që edhe ne ta kurorëzojmë Perëndinë tonë; le t’ia çojmë Atij sërish të gjitha xhevahiret e simboleve hyjnore, që janë ruajtur në kasafortën e zemrës sonë, dhe le të ulet Perëndia mbi fronin e dashurisë sonë, i stolisur me petkat mbretërore. Nëse do të mund të mësonim se si të përfitonim edhe më shumë nga kohët e begatisë, atëherë nuk do të na duhej të përballeshim me kaq shumë vështirësi. Nëse do ta përvetësonim deri në fund të mirën e një puthjeje, nuk do të na duhej t’i duronim kaq shpesh shenjat e ndëshkimit.
23 prill, mbrëmje – Plagët e çmuara të Krishtit
Shumë i dashur, plagët e Jezusit janë shumë më të hijshme për sytë tanë, sesa mbarë shkëlqimi dhe salltanetet e mbretërve. Kurora e gjembave është më e çmuar sesa një diademë perandorake. Është e vërtetë se Ai tashmë nuk mban më në duar skeptrin prej kallami, por ky kallam poshtërimi rrëzëllente me një lavdi të tillë, e cila nuk qe parë ndonjëherë në asnjë skeptër prej ari. Pamja prej Qengji të therur është petku mbretëror, të cilin Jezusi e kishte veshur kur i tërhoqi shpirtrat tanë dhe i shpengoi ata me anë të shlyerjes së Tij të plotë. Mirëpo, këto nuk janë vetëm stolitë e Krishtit, por edhe trofetë e dashurisë dhe fitores së Tij. Ai e ka ndarë plaçkën me më të fortët dhe ka shpenguar për Vete një shumicë të panumërt njerëzish, të cilën askush nuk mund ta numërojë dot, dhe këto vurrata të Tij janë kujtimet e betejës. Ah, nëse Krishti e ka kaq për zemër ta ruajë kujtimin e vuajtjeve për popullin e Vet, sa më të çmuara duhet të jenë plagët e Tij për ne!
23 prill, mëngjes – Si po e lufton mëkatin?
Shkojmë te Krishti për të marrë faljen dhe paskëtaj ndodh shumë shpesh që i drejtohemi ligjit të na japë fuqi, për të luftuar mëkatet tona. Për këtë arsye, Pali shpreh këtë qortim: “O galatas të pamend! Kush ju ka yshtur që të mos i bindeni së vërtetës? … Vetëm këtë dua të di nga ju: a e morët Frymën prej veprave të ligjit, apo prej të dëgjuarit të besimit? A jeni kaq të pamend saqë, mbasi nisët në Frymë, të përfundoni tani në mish?” (Galatasve 3:1-3). Çojini mëkatet tuaja te kryqi i Krishtit, sepse ai është i vetmi vend ku mund të kryqëzohet mishi: ne jemi kryqëzuar me Të. Kundër mëkatit mund të luftojmë vetëm me një armë, dhe ajo është heshta që shpoi ijën e Jezusit.
22 prill, mbrëmje – Mbrojtësi i pagjumë
Po në rastin tonë—përse duhet të kemi frikë vallë? Perëndia, Ati ynë, është këtu dhe do të vazhdojë të qëndrojë me ne gjatë të gjitha orëve të vetmisë. Ai është një Rojtar i gjithëfuqishëm, një Mbrojtës i pagjumë dhe një Mik besnik. Asgjë nuk mund të ndodhë pa drejtimin e Tij, sepse edhe vetë ferri është nën kontrollin e Tij. Terri nuk është i errët për Të. Ai ka premtuar se do të bëhet një mur zjarri përreth popullit të Vet—dhe afërmendsh, kush mund ta çajë një rrethim të tillë?
22 prill, mëngjes – Të lartësuar bashkë me Të
Jezusi, Zoti ynë që dikur u kryqëzua, vdiq dhe u varros, tanimë ulet mbi fronin e lavdisë. Vendi më i lartë që ofron parajsa, i takon Atij me plot të drejtë. Është jetësore dhe e dobishme të kujtojmë se lartësimi i Krishtit në qiell është një lartësim përfaqësues. Ai është lartësuar në të djathtë të Atit dhe ashtu si Yahveh-u, edhe Ai kishte lavdi të pashoqe, të cilat krijesat vdekatare nuk mund t’i kenë dot, megjithatë, si Ndërmjetësues që është, nderet që i takojnë Jezusit në qiell, përbëjnë trashëgiminë e mbarë shenjtorëve.
21 prill, mbrëmje – E djathta e Perëndisë
Ai që dikur u përbuz dhe u hodh poshtë nga njerëzit, tashmë ka zënë pozitën e nderit të Birit shumë të dashur e të nderuar. E djathta e Perëndisë është vendi i madhështisë dhe i favorit. Zoti ynë Jezus është përfaqësuesi i popullit të Tij. Kur Ai vdiq në vendin e tyre, ata gjetën prehje; kur Ai u ringjall së vdekurish për ta, ata morën lirinë; atëherë kur po Ai Jezus u ul në të djathtë të Atit, ata fituan favorin, nderin dhe dinjitetin. Ngjitja dhe lartësimi i Krishtit janë lartësimi, pranimi dhe përlëvdimi i të gjithë popullit të Tij, sepse Ai është Kreu dhe Përfaqësuesi i tyre. Prandaj, ulja e Tij në të djathtë të Perëndisë duhet konsideruar si pranimi i Përfaqësuesit dhe për pasojë, si pranimi i shpirtrave tanë.
21 prill, mëngjes – Unë e di
Mirëpo, këtu vërejmë edhe një fjalë tjetër, e cila shpreh besimin e fortë të Jobit: “Por unë e di.” Të thuash: “Unë shpresoj, unë besoj”, është e lehtë, dhe janë me mijëra ata brenda vathës së Jezusit, të cilët pothuajse kurrë nuk shkojnë përtej këtyre pohimeve. Megjithatë, për të arritur thelbin e ngushëllimit, duhet të thuash: “Unë e di.” Nëse-të, por-et dhe mbase-t janë vrasësit më të sigurt të paqes dhe ngushëllimit. Dyshimet janë një gjë e tmerrshme në kohë pikëllimesh. Ato janë si grerëza që ta pickojnë shpirtin! Nëse kam ndonjë dyshim se Krishti nuk është imi, kjo do të jetë për mua si uthulla e përzier me pelinin e vdekjes. Por nëse e di se Jezusi jeton për mua, atëherë errësira nuk do të jetë më e sterrosur, madje edhe nata do të bëhet ditë përreth meje.