Qershor 2022
Lajmi më i mirë në botë është se largimi ynë nga Perëndia ka marrë fund dhe jemi pajtuar me Gjykatësin e gjithësisë. Perëndia nuk është më kundër nesh, por është për ne. Të pasurit e dashurisë së gjithëpushtetshme në anën tonë e forcon jashtëzakonisht shpirtin. Jeta bëhet krejtësisht e lirë dhe e guximshme kur qenia më e fortë në gjithësi është për ty.
Sidoqoftë, mesazhi i shpëtimit që Pali jep nuk është lajm i mirë për ata që e refuzojnë diagnozën e Kolosianëve 1:21. Ai thotë se ju “ishit të huaj dhe armiq në mendje”.
Sa njerëz njihni, të cilët thonë: “Pa hirin e Perëndisë, unë jam armiqësor kundër Tij në mendjen time”? Njerëzit rrallëherë thonë: “E urrej Perëndinë.” Prandaj, çfarë do të thotë Pali me fjalët që njerëzit janë “armiq në mendje” ndaj Perëndisë para se të pajtoheshin me anë të gjakut të Krishtit?
Mendoj se Pali do të thotë që ekziston vërtet një armiqësi ndaj Perëndisë së vërtetë, por njerëzit nuk e lejojnë veten e tyre të mendojnë për Perëndinë e vërtetë. Ata e imagjinojnë Perëndinë të jetë ashtu siç ata do të donin të ishte, gjë e cila rrallëherë përfshin ndonjë mundësi që ata mund të jenë vërtet në telashe serioze me Të.
Megjithatë, për sa i përket Perëndisë që ekziston me të vërtetë—një Perëndi i cili është sovran mbi të gjitha gjërat, përfshirë këtu edhe sëmundjet dhe fatkeqësitë—Pali thotë se ne të gjithë ishim armiqësorë ndaj Tij. Thellë-thellë, ne e urrenim fuqinë dhe autoritetin e Tij absolut.
Fakti që dikush prej nesh shpëtohet, i atribuohet të vërtetës së mrekullueshme të vdekjes së Krishtit që siguroi hirin përmes të cilit Perëndia i pushtoi zemrat tona dhe na bëri ta donim Atë të cilin dikur e urrenim.
Shumë prej nesh jemi ende duke mësuar si të mos jemi armiqësorë ndaj Perëndisë. Është gjë e mirë që Ai është pafundësisht i duruar.
Dhe, duke mos qenë i dobët në besim, nuk e mori parasysh trupin e tij, i bërë tashmë i vdekur (ishte pothuaj njëqind vjeç) as barkun e vdekur të Sarës. Madje nuk dyshoi me mosbesim në premtimin e Perëndisë, por u forcua në besim duke i dhënë lavdi Perëndisë, plotësisht i bindur se atë që ai kishte premtuar ishte edhe i fuqishëm ta bënte. (Romakëve 4:19-21)
Besimi i Abrahamit ishte një besim në premtimin e Perëndisë për ta bërë atë atin e shumë kombeve. Ky besim e përlëvdoi Perëndinë, sepse e tërhoqi vëmendjen te të gjitha burimet e gjithëpushtetshme dhe të mbinatyrshme të Perëndisë, të cilat do të nevojiteshin për ta përmbushur atë premtim.
Abrahami ishte tepër plak për të pasur fëmijë dhe Sara ishte shterpë. Jo vetëm kaq, por si mund ta kthesh një bir ose dy në “shumë kombe”, ati i të cilave, Perëndia tha se do të ishte Abrahami? E gjithë kjo dukej krejtësisht e pamundur.
Prandaj, besimi i Abrahamit e përlëvdoi Perëndinë duke qenë plotësisht i sigurt se Ai mundej dhe do ta bënte atë që ishte e pamundur nga ana njerëzore. Ky është besimi që jemi thirrur të kemi. Që Perëndia do të bëjë për ne atë që ne s’mund ta bëjmë dot kurrë për veten tonë.
Shënim: Ju mund ta shpërndani këtë material, pa ndryshuar aspak përmbajtjen. Sigurohuni të citoni “botuar me leje nga dritez.al” dhe vendosni hallkën (linkun) e këtij artikulli nga faqja jonë në internet.
©️ dritez.al 2022